Πασατέμπος

Ιστορία για να… περνά η ώρα – Σχόλια και παρατηρήσεις στο athinaios@live.com

Συνέντευξη – κατάθεση ψυχής του Μπάμπη Χολίδη

Ο Μπάμπης Χολίδης δεν μένει πια εδώ. Θα μας τον θυμίζουν όμως ο δρόμος του, το γυμναστήριο, αλλά προπάντων οι μνήμες από έναν άνθρωπο ντόμπρο, καθαρό που είχε έρθει από μια άλλη εποχή. Αυθεντική.

Το 2008 με αφορμή τους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Πεκίνο είχαμε την ευκαιρία να μιλήσουμε μαζί του. Διαβάστε τη συνέντευξη που μετρά 11 χρόνια πίσω της, αλλά είναι πάντα επίκαιρη. Γιατί είναι αληθινή.

Ολυμπιονίκης με οδό και γυμναστήριο

Ο Μπάμπης Χολίδης συμβουλεύει τους νέους αθλητές: «Δεν αξίζει το φαρμάκι. Ούτε οι τίτλοι και οι διακρίσεις. Όλα είναι εφήμερα. Αξίζει η ζωή και η οικογένεια…»

Ο Μπάμπης Χολίδης, ακόμα και να θέλει,  δεν μπορεί, να ξεχάσει τη διεύθυνση του σπιτιού του. Εκτός κι αν ξεχάσει το όνομα του! Είναι από τις σπάνιες περιπτώσεις που μένει στο δρόμο που είναι αφιερωμένος σ’ αυτόν (οδός Ολυμπιονίκη Χολίδη..) κι όταν θέλει να… ξεμουδιάσει, να θυμηθεί τα παλιά, μπορεί να πεταχτεί μέχρι το κλειστό γυμναστήριο «Μπάμπης Χολίδης»!

Όλα αυτά γίνονται στο Μενίδι που τιμά και με το παραπάνω τον δύο φορές χάλκινο Ολυμπιονίκη και τέσσερις φορές παγκόσμιο πρωταθλητή στη πάλη. Α, να μην ξεχάσουμε και τα τρία Ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, αλλά προφανώς αυτά αποτελούν τα… ψιλά της μεγάλης του καριέρας.

Σήμερα στο Μενίδι παρακολουθεί τους Ολυμπιακούς Αγώνες κι άλλοτε πανηγυρίζει κι άλλοτε κλείνει τη τηλεόραση απογοητευμένος. Αιτία; Τα κρούσματα ντόπινγκ.

«Τρελαίνομαι με την υποκρισία και το ψέμα. Υπάρχουν πράγματα που όλοι τα ξέρουν και κρύβονται πίσω από το δάχτυλό τους. Βγαίνει κάποιος αθλητής μας ντοπαρισμένος κι όλοι πέφτουν από τα σύννεφα. Μα καλά, κανείς δεν αναρωτήθηκε πως έγινε αυτή η έκρηξη στον αθλητισμό μας; Πως ξαφνικά γίναμε υπερδύναμη; Με τι φόντα;»

Όχι, δεν είναι η πίκρα του παλιού αθλητή που δεν γεύτηκε επιτυχίες. Στα χρόνια της δεκαετίας του ’80 ο Σύνδεσμος Ελλήνων Ολυμπιονικών ήταν πιο κλειστό κλαμπ κι από την «Αθηναϊκή Λέσχη». Ελάχιστα ήταν τα μέλη του κι ακόμα λιγότεροι αυτοί που είχαν κρεμάσει ένα μετάλλιο στο στήθος του. Ο ήρωας μας όμως έχει άποψη:

«Στην εποχή μας υπήρχαν αναβολικά, αλλά τάπαιρναν οι ξένοι. Αυτοί που κάποια στιγμή τάφεραν και στην Ελλάδα. Βλέπαμε κάποια τέρατα που έπεφταν σαν κομήτες στα αθλήματα. Δεν είχαν διάρκεια. Αντίθετα εμείς μέναμε στη σκηνή για χρόνια. Και μάλιστα είμαστε πρωταγωνιστές. Δείτε τον Γαλακτόπουλο, τον Γκάλη και τόσους άλλους. Για να φθάσουμε εκεί που φτάσαμε προηγήθηκε σκληρή προπόνηση. Δουλειά εξαντλητική. Δυστυχώς από όλη αυτή τη δουλειά μόνο το μπάσκετ οργανώθηκε σωστά. Κι έβγαλε μια φουρνιά μετά το πρώτο ευρωπαϊκό που δεν πήγε καλά, έβγαλε δεύτερη, τρίτη και να που τώρα υπάρχουν τόσα παιδιά που υπηρετούν το άθλημα. Ο αθλητισμός μας δεν οργανώθηκε σωστά. Οι περισσότερες ομοσπονδίες έγιναν… ιντερνάσιοναλ. Πήγαν στις έτοιμες λύσεις από το εξωτερικό. Κι έπειτα τους πλάκωσαν στο φαρμάκι…»

Μια στιγμή… Ο Μπάμπης Χολίδης είναι παιδί της προσφυγιάς. Ακόμα τα ελληνικά του τα μιλά με την ιδιότυπη βαριά προφορά. Όμως γιαυτόν η Ελλάδα δεν ήταν μια καλή λύση για να βγάλει κάποια επιπλέον χρήματα, αλλά όνειρο ζωής της οικογένειάς του.

Βρέθηκε από το μακρινό Καζακστάν που γεννήθηκε το 1965 στη Καλλιθέα. Ήταν μόλις 8,5 χρόνων. Μερικά πράγματα δεν τα ξεχνά. Και δεν θα τα ξεχάσει ποτέ.

«Θυμάμαι το κλάμα του παππού όταν φτάσαμε.: Δεν ήρθαμε για να ζήσουμε καλύτερα. Ήρθαμε για να ζήσουμε, μας έλεγε. Είμαι Έλληνας, αλλά την Ελλάδα την ήξερα μόνο από τον χάρτη. Το ίδιο κι ο πατέρας μου κι παππούς. Πόντος, Καύκασος κι έπειτα εξορία στο Καζακστάν. Κι όλα αυτά για να πάψουμε να νοιώθουμε Έλληνες. Όλα αυτά σε χαλυβδώνουν. Μεγαλώσαμε σε μια εποχή που όλα ήταν δύσκολα. Φτώχεια κι άγιος ο Θεός. Όμως υπήρχε το πείσμα. Η θέληση. Άρχισα τον αθλητισμό κι ούτε στιγμή δεν σκέφτηκαν ότι θα βγάλω λεφτά. Έκλαιγα όμως κάθε φορά που αντιπροσώπευα την Ελλάδα. Κι όταν έβλεπα τη σημαία ένοιωθα σημαντικός

Σημαντικός και διάσημος έγινε το 1984 στο Λος Αντζελες όταν κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο. Το 1988 ήταν σημαιοφόρος της ελληνικής ομάδας στην Τελετή Έναρξης και λίγο αργότερα κρέμασε ένα ακόμα χάλκινο στο στήθος του.

«Το να κρατάς τη σημαία είναι μεγάλη υπόθεση. Ήμουν 60 κιλά, μικροκαμωμένος κι όμως την κράταγε με το ένα χέρι. Τόση δύναμη είχα. Και στα μπράτσα και στη ψυχή.»

Επιστροφή όμως στο θέμα των ημερών. Το ντόπινγκ:

«Αν μπορούσα να πω σ’ ένα παιδί γιατί δεν πρέπει να παίρνει αναβολικά θα του εξηγούσα το απλό. Προορισμός του είναι να κάνει παιδιά, να ζήσει δυνατός και γερός όσα περισσότερα χρόνια μπορεί. Δείτε τον Γαλακτόπουλο. Δείχνει νεώτερος απ’ ότι είναι. Το ίδιο κι εγώ. Κι ο Γκάλης. Αν φαρμακωνόμαστε θα μοιάζαμε γέροι. Αξίζει τέτοια ζωή; Και τότε που αγωνιζόμουν υπήρχαν άλλοι που έπαιρναν φαρμάκι για να γίνουν πιο δυνατοί. Εμένα τη δύναμη μου την έδινε ο Θεός κι η ψυχή μου..»

Κι ακόμα:

«Δεν μου λέει τίποτα η προσφορά στον αθλητισμό όταν δεν υπάρχει αύριο. Τι να την κάνω την  δόξα και το χρήμα όταν δεν ξέρω εάν ζήσω. Όταν λειώνω καθημερινά από το φαρμάκι που με οδήγησε για κάποια στιγμή στη κορυφή

Βιογραφικό

Το 1956 το Καζακστάν ήταν μια από τις πολλές δημοκρατίες της ΕΣΣΔ. Για τους Πόντιους που είχαν εκτοπιστεί εκεί ήταν ένας προθάλαμος για να χάσουν την ελληνικότητά τους, να μην μιλάνε τη γλώσσα τους, να αποκοπούν από τις ρίζες τους. Ο Δημήτρης Χολίδης και η γυναίκα του Ελένη  όταν την 1η Οκτωβρίου 1956 έφεραν στο κόσμο τον μικροκαμωμένο Μπάμπη δεν μπορούσαν να φανταστούν το μέλλον του. Τον μεγάλωσαν με τις οικογενειακές παραδόσεις και την προσμονή κάποια στιγμή να έρθουν στην Ελλάδα. Το 1965 τα κατάφεραν. Κι η Οδύσσειά τους μπορεί να είχε όλα τα στοιχεία της περιπέτειας, αλλά σε κάθε δύσκολη στιγμή τους έπαιρναν δύναμη από το όνειρό τους που είχε γίνει πραγματικότητα.

Ο μικρός Μπάμπης ήταν δυνατός και στα 11 χρόνια που πέρασε τη πόρτα του Ατλαντα Καλλιθέας του σωματείου που δραστηριοποιείται στη πάλη.

Η εξέλιξή του ήταν εντυπωσιακή. Οι αντίπαλοί του λύγισαν από τη δύναμή του. Το παλμαρέ του εντυπωσιακό σε μια εποχή που ο αθλητισμός ήταν ερασιτεχνικός με όλη τη σημασία της λέξεως. Στα 15 του χρόνια έγινε πρωταθλητής Ελλάδος. Το 1972 μπήκε στην εθνική ομάδα και βγήκε 16 χρόνια αργότερα με:

* Δύο χάλκινα μετάλλια σε Ολυμπιακούς Αγώνες (1984,88)

* 2η θέση στα παγκόσμια πρωταθλήματα (1982 και 1983 )

* 3η θέση στα παγκόσμια πρωταθλήματα (1978 και 1986)

* 2η θέση στην Ευρώπη (1983,1986)

* 3η θέση στην Ευρώπη (1983)

* Μεσογειονίκης το 1975 (σε ελληνορωμαϊκή και ελευθέρα) και 1979

* Τρεις φορές Βαλκανιονίκης (1972,73,76)

Σήμερα

Στα 44 χρόνια του, το 2000 ο Μπάμπης Χολίδης αποφάσισε να πει αντίο στη μεγάλη του αγάπη. Την πάλη. Ήταν προπονητής, αλλά δεν άντεξε τα όσα γινόντουσαν στο χώρο. Πήρε το καπελάκι του – και τις διακρίσεις του – κι αποσύρθηκε στο Μενίδι. Ήθελε να ζήσει με τη γυναίκα του, την Βιολέτα Οφλίδη και τα δύο του παιδιά, τον Δημήτρη, 10 χρόνων και την Ελένη, 8 χρόνων

«Τον κύκλο μου τον έκανα. Θέλησα να ζήσω με την οικογένειά μου. Τα παιδιά μου. Να προλάβω να γευτώ αυτά που μου είχε στερήσει ο αθλητισμός και η προπονητική»

Η ανάγκη όμως για προσφορά δεν τον έχει εγκαταλείψει. Ασχολείται με τα κοινά, ήταν μάλιστα και υποψήφιος βουλευτής στις τελευταίες εθνικές εκλογές και πάντα δίνει την συμβουλή του σε όσους τη χρειάζονται. Πρόσφατα ακολούθησε τον Κάχι Καχιασβίλι στην Ολυμπία στην εκδήλωση που έγινε να σταματήσει ο πόλεμος στην Οσετία. Τον πληγώνει το κακό και η αδικία και χαίρεται όταν βλέπει τους Έλληνες να διαπρέπουν.

«Πρέπει να έχεις ζήσει στη ξενιτιά για να αγαπήσεις δυνατά την Ελλάδα. Να νοιώσεις την έλλειψή της…»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: