Πασατέμπος

Ιστορία για να… περνά η ώρα – Σχόλια και παρατηρήσεις στο athinaios@live.com

Πέμπτη 17 Ιουλίου 1969 – Φύγε αγόρι και πέτα καλά

Βρίσκομαι από χθες στο Κέιπ Κένεντι – στο κατώφλι του φεγγαριού. Και για πρώτη φορά στα δεκαπέντε χρόνια, που είμαι δημοσιογράφος, αναρωτιέμαι αν μπορώ να πω μια ιστορία που πρέπει να ειπωθεί.

Έφθασα στο Κέιπ χθες τα μεσάνυχτα (με ώρα ελληνική τις 6 το πρωί της Τετάρτης), αφού άλλαξα τρία αεροπλάνα. Τελικά κατάφερα να βρω μια γωνιά στον διάδρομο ενός μοτέλ της «Κοκόα Μπιτς». Στο ίδιο μοτέλ είχα μείνει και το 1960 όταν ήμουν πάλι στο Κέιπ Κένεντι. Τότε λεγόταν Κανάβεραλ Και ο κόσμος ήταν νεότερος κατά δέκα χρόνια.

Στα δέκα χρόνια που μεσολάβησαν γεννήθηκαν δύο πόλεμοι και πέθαναν δύο Κένεντι. Λίγο πριν πεθάνει, όμως, ο Τζον Κένεντι είχε προλάβει να φωνάξει στα 1962:

«Το Φεγγάρι θα γίνει δικό μας. Θα στείλουμε άνθρωπο στο Φεγγάρι».

Όταν έφθασα στο Κέιπ Κένεντι χθες τα μεσάνυχτα οι τρεις αστροναύτες ήταν ήδη στο κρεβάτι. Είχαν πέσει να κοιμηθούν από τις δέκα το βράδυ. Ήταν οι μόνοι που κοιμήθηκαν αυτή τη νύχτα. Όλοι σχεδόν οι δημοσιογράφοι ξαγρύπνησαν. Όταν μπορείς να κοιμάσαι τέτοια νύχτα δεν είσαι δημοσιογράφος.

Άφησα τη βαλίτσα μου στο μοτέλ και περπάτησα ανάμεσα στα αντίσκηνα που είχαν στήσει οι Αμερικανοί τουρίστες. Πόσοι ήταν άραγε; Ίσως μισό εκατομμύριο, ίσως ένα εκατομμύριο. Μερικοί είχαν έλθει από την άλλη άκρη της Αμερικής, άλλοι κατέβηκαν από τον Βορρά. Ήταν ένα ρομαντικό και αμίλητο πλήθος που ξενύχτησε στις ακτές της Φλόριδας, κοιτάζοντας τον ουρανό. Κάπως έτσι είχε φανταστεί στα 1864 και ο Ιούλιοςε Βερν τη νύχτα πριν από το μεγάλο άλμα προς το Φεγγάρι.

Έχω μπροστά μου μερικές σημειώσεις όπως τις κράτησα με χρονολογική σειρά. Θα προσπαθήσω να σας τις δώσω όπως είναι – χωρίς να αλλάξω τίποτα.

ΤΕΤΑΡΤΗ, ώρα Ελλάδος 10 το πρωί: Στο Κέιπ Κένεντι γεννιέται η ημέρα της Σελήνης. Ο «Κρόνος» ο μεγάλος πύραυλος που θα διώξει το «Απόλλων 11» προς το Φεγγάρι, μοιάζει σαν να έχει αποκτήσει κιόλας ένα σεληνιακό φως, λουσμένος στο φως εξήντα προβολέων.

Ώρα Ελλάδος 12, μεσημβρινή: Οι αστροναύτες παίρνουν το πρωινό τους – είναι το τελευταίο πρωινό στη Γη πριν «σαλπάρουν» στο Διάστημα. Κοιτάζουν τους φακούς των οπερατέρ και γελούν σαν παιδιά. Μαζί τους είναι και ο αστροναύτης Αντερς. Ο Άντερς λέει στον Κόλινς:

«Έχω μια ιδέα. Αλλάζουμε; Σου δίνω ένα κρουασάν. Μου δίνεις τη θέση του στο Φεγγάρι;»

Ο Κόλινς γελάει. Όλοι γελούν αυτή την ώρα, εκτός από το φεγγάρι που περιμένει σιωπηλό και ανέκφραστο στην άλλη άκρη του διαστήματος.

Ώρα 12.45: Οι τρεις Ιππότες της Σελήνης μπαίνουν στο μικρό αυτοκίνητο, που θα τους πάει στις πόρτες του «Απόλλων 11». Την ίδια ώρα η εξέδρα των επισήμων, απέναντι από την βάση εκτόξευσης, αρχίζει να γεμίζει. Από τους πρώτους φθάνει ο κ. Σπύρος Άγκνιου, που αντιπροσωπεύει τον Πρόεδρο Νίξον.

Τον πλησιάζει ένας ρεπόρτερ. Τον ρωτάει:

«Που θα πάτε ύστερα από το Φεγγάρι, κ. Αντιπρόεδρε;»

Ο κ. Άγκνιου απαντά:

«Νομίζω ότι πρέπει να βλέπουμε μακριά. Όπως έβλεπε ο Τζον Κένεντι. Σύντομα θα στείλουμε άνθρωπο στον Άρη».

  • Πολύ σύντομα; ρωτά ο ρεπόρτερ.
  • Πάντως μέσα στον εικοστό αιώνα!…

Ώρα 12.55: Οι τρεις αστοναύτες είναι κιόλας μέσα στο διαστημόπλοιο και περνούν από το τελευταίο τεστ. Η φωνή του Όλντριν ακούγεται ήρεμη, καθαρή, μετάλλινη: «Είμαστε έτοιμοι. Όλα πάνε καλά. Είμαστε έτοιμοι». Δεν υπάρχει ίχνος ταραχής στην φωνή αυτή – δεν υπάρχει τίποτα που να δείχνει ότι σε μιάμιση ώρα ο άνθρωπος αυτός θα πετάει στο Φεγγάρι.

Ένας Άγγλος δημοσιογράφος λέει δίπλα μου: «Μιλάει όπως θα μιλούσε από το μικρόφωνο ένας οδηγός τανξί στο γραφείο του, ότι πήρε την κούρσα».

Ώρα 1.30: Η εξέδρα των επισήμων γέμισε. Μια γνωστή φιγούρα ανεβαίνει τα σκαλοπάτια: είναι ο Λίντον Τζόνσον. Είναι κάπως γερασμένος, αλλά χαμογελάει περισσότερο απ’ όσο χαμογελούσε όταν ήταν Πρόεδρος.

  • Κύριε Πρόεδρε, πως νοιώθετε τώρα; Τον ρωτούν.

«Ταραγμένος» απαντά ο μίστερ Τζόνσον.

Είναι η πρώτη εκτόξευση που παρακολουθεί από κοντά. Όλες τις άλλες τις είχε δει από την τηλεόραση του Λευκού Οίκου. Έχει και μερικά καλά η αποχή από την εξουσία.

Ώρα 2.10: Οι ακτές της Φλόριδας βράζουν από τον ήλιο – και την αγωνία. Μισό εκατομμύριο άνθρωποι θα λένε αύριο στα εγγόνια τους: «Μια φορά κι έναν καιρό ο άνθρωπος ξεκινούσε να κατακτήσει το φεγγάρι. Ήμασταν κι εμείς εκεί…»

Ώρα 3.32: Η περιπέτεια άρχισε: «10, 9, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1…»

Ο «Κρόνος» σηκώνεται επάνω σ’ ένα πελώριο μαξιλάρι από φλόγες. Το πλήθος στην ακτή της Φλόριδας χοροπηδά σαν μεθυσμένο. «Τα καταφέραμε».

Μια Αμερικανίδα κουβεντιάζει δίπλα μου:

«Φύγε Απόλλων. Φύγε αγόρι μου. Πέτα καλά και φτάσε καλά».

Στην εξέδρα των επισήμων η λαίδη Ντερν κουνά το μαντηλάκι της αποχαιρετώντας έτσι τους αστροναύτες. Ο Αμερικανικός Νότος έχει ένα μοναδικό ταλέντο να απλοποιεί όλα τα πολύπλοκα πράγματα.

«Νοιώθω περήφανος που είναι Αμερικανός».

Ο Φρέντυ Γερμανός (αριστερά)
στο Κέιπ Κένεντι τον Ιούλιο του 1969

Αυτή είναι η πρώτη δήλωση που κάνει ένας μαύρος ηγέτης μετά την εκτόξευση. Είναι ο Ραλφ Άμπερναθ που βρίσκεται σχεδόν δίπλα μου. Τα μάτια του γυαλίζουν από συγκίνηση.

Πιο κάτω, στην εξέδρα των επισήμων ο Σπύρος Άγκνιου σκουπίζει με το ένα χέρι τον ιδρώτα του και με το άλλο ανταλλάσσει χειραψίες. Είναι η επίσημη Αμερική. Όλοι οι ξένοι πρεσβευτές τον πλησιάζουν ένας – ένας και τον συγχαίρουν.

«Όλα πάνε καλά, λέει ταραγμένος. Όλα πήγαν καλά. Θεέ μου, το μέρα!..

Ώρα 3,35: Στις οθόνες του Κέιπ Κένεντι ο «Απόλλων 11» είναι ένα μικρό ασημένιο στίγμα. Όλα πάνε καλά. Όλα πήγαν καλά…

Λίγο αργότερα έρχεται η πρώτη πληροφορία από το Διαστημόπλοιο. Η στιγμή των τριών αστροναυτών είναι αποκαλυπτική: Είναι ήρεμοι, κεφάτοι.

«Είναι πιο ήρεμοι από την πρώτη φορά που πέταξαν στο Διάστημα» λέει ο υπεύθυνος για την ιατρική τους παρακολούθηση σα να μην πιστεύει κι ο ίδιος σ’ αυτό που λέει.

Είναι πιο ήρεμοι κι από έναν άνθρωπο που δίνει εξετάσεις για να πάρει δίπλωμα αυτοκινήτου. «Τι άνδρες είναι αυτοί λοιπόν;»

«Τι άνδρες», αλήθεια. Κοιμούνται οκτώ ώρες όταν όλοι εμείς ξαγρυπνούμε. Ύστερα ξυπνούν και τρώνε γεμάτοι όρεξη τομπρωινό τους. Λένε μερικά αστεία, φορούν τις στολές τους και μπαίνουν στο διαστημόπλοιο όπως έμπαιναν σ’ ένα ασανσέρ.

Τι άνθρωποι είναι αυτοί!

Είναι η γενιά των αστροναυρτών. Μια γενιά φτιαγμένη από ατσάλι, κουράγιο, ελατήρια και ήθος. Είναι, ίσως, η γενιά των αυριανών ανυθρώπων.

Ώρα 4.15: Η 1η σελίδα του σεναρίου τελείωσε. Η εξέδρα των επισήμων αδειάζει σιγά – σιγά. Όλα τελείωσαν πολύ γρηγορότερα και ίσως πολύ πιο απλά απ’ όσο περίμεναν όλοι.

Πιο κάτω, στη βάση του «Κρόνου», τα συνεργεία χύνουν τεράστιες ποσότητες νερού, που μετατρέπεται στα επόμενα δευτερόλεπτα σε ατμό. Η πρώτη σελίδα του σεναρίου είναι πάντα πολύ καυτή…

Αδειάζουν και οι ακτές της Φλόριδας. Το καραβάνι των θεατών παίρνει τώρα το δρόμου του γυρισμού, κάπως υπερήφανο που έζησε μια τέτοια στιγμή – κάπως μελαγχολικό, γιατί η στιγμή τελείωσε τόσο γρήγορα.

Καλό ταξίδι «Απόλλων». Φτάσε γρήγορα και φτάσε καλά.

Καλό ταξίδι άνθρωπε. Φτάσε μακριά, αλλά φτάσε άνθρωπος…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Πληροφορίες

This entry was posted on 17/07/2019 by in Ημερολόγιο Σελήνης and tagged , , .

Πλοήγηση

Αρέσει σε %d bloggers: